Zalecane, 2019

Wybór Redakcji

Co to jest ostre zapalenie wątroby typu C i czy jest poważne?
Komórki „cross-dressing” mogą poprawić leczenie raka
Co to jest pękanie szyi i dlaczego tak się dzieje?

Spirometria: czego się spodziewać

Spirometria jest testem czynności płuc, który mierzy, ile powietrza dana osoba oddycha i jak szybko.

Testy czynnościowe płuc oceniają, jak dobrze działają płuca.

Jest to biurowy test diagnostyczny, który jest krótki, prosty i powszechnie stosowany.

Dlaczego spirometria?


Test spirometryczny może być stosowany do diagnozowania POChP, mukowiscydozy i astmy.

Pielęgniarka lub lekarz wykorzystają spirometrię do zdiagnozowania wielu chorób płuc, w tym:

  • Astma: Długotrwałe zapalenie, obrzęk i zwężenie dróg oddechowych.
  • Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP): grupa chorób płuc, które zwężają drogi oddechowe i powodują trudności w opróżnianiu płuc powietrza.
  • Mukowiscydoza: Choroba dziedziczna, w której płuca i narządy trawienne zapychają się gęstym, lepkim śluzem.
  • Zwłóknienie płuc: Nagromadzenie tkanki bliznowatej w pęcherzykach powietrza w płucach, prowadzące do słabego natlenienia krwi.

Lekarz użyje spirometrii do monitorowania postępów osoby w ramach leczenia przewlekłej choroby płuc. Może pomóc w określeniu wpływu wszelkich leków, w tym sposobu kontrolowania stanu.

Poprzednie lub obecne osoby palące powinny być testowane, podobnie jak osoby powyżej 40 roku życia. Osoby narażone na działanie substancji szkodliwych dla płuc w miejscu pracy, takich jak opary, powinny również rozważyć kontrolę zdrowia płuc.

Procedura

Test spirometryczny to prosty test diagnostyczny przeprowadzany za pomocą spirometru. Osoba oddycha do rurki przymocowanej do spirometru, która rejestruje wyniki.

Lekarz zapyta osobę o wszelkie przyjmowane leki oddechowe, w tym leki rozszerzające oskrzela. Leki rozszerzające oskrzela pomagają rozluźnić drogi oddechowe, poszerzając je i ułatwiając oddychanie. Osoba może zostać poproszona o zaprzestanie stosowania ich przed badaniem, aby można było przetestować ich wpływ na oddychanie.

Lekarz może zasugerować, że osoba nosi luźne ubranie i nie spożywa dużego posiłku przed badaniem, aby wspomóc oddychanie.

Osoby podejmujące test powinny również unikać:

  • palenie w ciągu 24 godzin od testów
  • wyczerpujące ćwiczenia
  • spożywanie alkoholu

Następujące kroki mają miejsce podczas procedury:

  1. Na nosie znajduje się klips, który zamyka nozdrza.
  2. Osoba wdycha tyle powietrza, ile tylko jest w stanie napełnić płuca.
  3. Osoba szczelnie zaciska usta wokół wylotu rury.
  4. Oddychają bezpośrednio do rury tak szybko i mocno, jak tylko mogą przez kilka sekund.

Test jest zwykle powtarzany co najmniej trzy razy, aby zapewnić spójny i dokładny wynik. Najwyższa wartość z trzech testów jest zwykle używana jako wynik końcowy. Spotkanie może zająć 30-90 minut.

Lekarz może podać lek rozszerzający oskrzela, który jest wdychany, a następnie ponownie przeprowadzić test. Oznaczałoby to wpływ leku rozszerzającego oskrzela na zdolność oddychania osoby.

Lekarz może nie być w stanie udzielić natychmiastowej informacji zwrotnej, ponieważ specjalista ds. Płuc lub pulmonolog będzie musiał przedstawić interpretację wyników.

Wyniki


Wyniki testu spirometrycznego pomogą lekarzowi określić kolejne etapy leczenia.

Spirometria mierzy przepływ powietrza w czasie. Wyniki dają dwie wartości, które są korzystne przy ocenie i monitorowaniu osób z upośledzoną czynnością płuc:

  • Forced Vital Capacity (FVC) to całkowita ilość powietrza, które można wydychać przy pełnej wydajności.
  • Wymuszona objętość wydechowa mierzona przez 1 sekundę (FEV1) odnosi się do przepływu powietrza podczas pierwszej sekundy FVC.

FEV1 jest następnie dzielone przez FVC, aby uzyskać proporcję powietrza w płucach osoby, którą można wydalić w ciągu jednej sekundy.

Odczyt FVC niższy niż normalny jest wskaźnikiem ograniczonego oddychania. Odczyt FEV1 pomaga lekarzom określić stopień trudności w oddychaniu. Niskie odczyty FEV1 sygnalizują bardziej znaczącą niedrożność oddechową.

Informacje te mogą pomóc lekarzowi określić kolejne kroki leczenia. Normalne wyniki badań spirometrycznych różnią się w zależności od osoby. Średnie wyniki zależą od wielu czynników, w tym wieku, wzrostu, płci i rasy.

Wyniki testów są ogólnie porównywane ze średnią w różnych grupach na podstawie danych z trzeciego krajowego badania zdrowia i odżywiania (NHANES III).

Obstruktywne lub restrykcyjne

Choroba obturacyjna dróg oddechowych polega na tym, że zwężenie dróg oddechowych wpływa na zdolność wydychania powietrza przez daną osobę, ale nadal jest w stanie utrzymać normalną ilość powietrza w płucach. Jest to powszechne u osób z astmą i POChP.

Przy restrykcyjnej chorobie płuc spożycie powietrza jest zmniejszone, ponieważ płuca nie są w stanie całkowicie się rozwinąć, na przykład w zwłóknieniu płuc.

Według danych NHANES III mówi się, że osoba ma wadę obturacyjną, jeśli stosunek FEV1 / FVC jest mniejszy niż 70 procent u dorosłych lub mniej niż 85 procent u dzieci w wieku 5-18 lat. Spowodowałoby to umieszczenie czyichś wyników poniżej piątego percentyla.

Lekarz może sprawdzić, czy stan jest odwracalny poprzez zmiany wyników FVC / FEV1 po podaniu leku rozszerzającego oskrzela. Wzrost o 12 procent w wynikach pokazałby skuteczność leku rozszerzającego oskrzela w odwracaniu stanu, takiego jak astma. Niektórych objawów nie można odwrócić, np. W POChP.

Ograniczający wzorzec u dorosłych wykazuje wynik FVC poniżej piątego percentyla na podstawie danych NHANES III. U młodych ludzi w wieku 5-18 lat wynik poniżej 80 procent wskazuje na restrykcyjny stan w płucach.

Jeśli okaże się, że dana osoba wykazuje restrykcyjny wzór, należy wykonać pełen zakres testów czynnościowych płuc. Miałyby one miejsce w celu potwierdzenia restrykcyjnej choroby płuc i jej formy.

Inne metody testowania

Spirometria jest najprostszym i najczęściej stosowanym testem czynności płuc, ale do przeprowadzenia ostatecznej diagnozy mogą być potrzebne inne testy.

Testy objętości płuc są najdokładniejszym pomiarem pojemności płuc. Mierzą całkowitą objętość płuc i są wykonywane przez osobę siedzącą w małym, zamkniętym pomieszczeniu z przezroczystymi ścianami, gdzie zmiany ciśnienia wewnątrz umożliwiają określenie objętości płuc.


Poziomy tlenu we krwi można badać za pomocą testu pulsoksymetrycznego.

Zdolność dyfuzji płuc określa, jak dobrze tlen dostaje się do krwi z wdychanego powietrza, używając mieszaniny gazów zawierającej 0,3% tlenku węgla (CO). Ilość CO pozostałego w wydychanym powietrzu pokazuje, jak dobrze osoba może wchłonąć gaz.

Oddech w tym teście jest mniej intensywny niż w teście spirometrycznym, ale może to potrwać dłużej. Krew można również badać, aby znaleźć poziom hemoglobiny, który zawiera. Hemoglobina wpływa na absorpcję tlenu.

Puls oksymetria zapewnia oszacowanie poziomu tlenu we krwi poprzez umieszczenie sondy na powierzchni skóry.

Testy gazometrii krwi tętniczej mierzą poziom wielu gazów we krwi, takich jak tlen i dwutlenek węgla.

Ułamkowe testy wydychanego tlenku azotu mierzą, ile tlenku azotu znajduje się w wydychanym powietrzu danej osoby.

Dodatkowe metody badań mogą być wykorzystane do oceny czynności płuc u niemowląt i dzieci, a także tych, którzy nie są w stanie wykonywać spirometrii i badań płuc.

Obrazy RTG klatki piersiowej i tomografii komputerowej klatki piersiowej mogą być również wykorzystywane do oglądania wewnątrz płuc i diagnozowania pewnych stanów.

Popularne Kategorie

Top